رنگ آمیزی کودکان مشکل مهم
در دنیای نقاشی کودکان، مسئلهی رنگ و رنگآمیزی یکی از بنیادیترین و در عین حال چالشبرانگیزترین بخشهای آموزش به شمار میآید. بسیاری از مربیان هنری در برخورد با این موضوع، نگاهی سطحی یا ناپخته دارند؛ در حالی که رنگ در دنیای نقاشی کودکان نه تنها وسیلهای برای زیباتر شدن تصویر نیست، بلکه زبانی است برای بیان احساس، تجربه و تخیل کودک. درک درست از رنگ، یعنی درک بخش مهمی از دنیای درونی کودک و شیوهی اندیشیدن او.
در میان مربیان فعال در حوزهی آموزش نقاشی کودکان معمولاً دو گروه اصلی دیده میشود. گروه نخست، آنهایی هستند که اساساً به موضوع رنگآمیزی اهمیتی نمیدهند. برای آنها، کافی است کودک کاغذ را پر از رنگ کند یا خطوط طرح را «با دقت» رنگ بزند. در نگاه این مربیان، رنگ فقط یک ابزار تزئینی است و نه یک عنصر بیانی. آنها معمولاً خودشان هم درک درستی از رنگ ندارند و شناختی از روابط رنگی، کنتراست، هارمونی یا بار احساسی رنگها ندارند. جملههایی مثل «خوب رنگ بزن»، «از خط بیرون نرو» یا «زیباتر رنگ کن» در کلاسهای این دسته از مربیان زیاد شنیده میشود؛ جملاتی که نه تنها کمکی به رشد هنری کودک نمیکند، بلکه گاهی حس آزادی و جسارت رنگی را در او خاموش میسازد.
در مقابل، گروه دوم مربیانی هستند که دغدغهی رنگ دارند. این مربیان میدانند که رنگ بخش زندهی نقاشی است و تلاش میکنند به کودکان کمک کنند تا انتخاب رنگ را آگاهانهتر انجام دهند. با این حال، مشکل اصلی آنها در کمبود شناخت نظری و روشهای آموزشی درست است. بسیاری از این مربیان خودشان آموزش تخصصی در زمینهی رنگ در هنر کودکان ندیدهاند و بنابراین نمیدانند چگونه مفاهیم بنیادین مثل گرم و سرد بودن رنگها، تاثیر نور، یا حس عاطفی رنگها را به زبان ساده و تجربهمحور برای کودک ترجمه کنند. نتیجه این میشود که تلاش آنها برای آموزش رنگ، بیشتر به یک هدایت دستوری یا تقلید از مدلهای آماده تبدیل میشود تا پرورش حس رنگی و درک بصری.
در واقع، آنچه در این میان گم میشود، «فرآیند تجربهی رنگ» است؛ تجربهای که باید در فضای آزاد و با هدایت هنرمندانهی مربی شکل بگیرد. اگر مربی نگاه عمیق و هنرمندانه به رنگ داشته باشد، درک میکند که کودک باید رنگ را لمس کند، ببیند، ترکیب کند، اشتباه کند و دوباره بیافریند. او میداند که آموزش رنگآمیزی در نقاشی کودکان به معنای تحمیل نظم و قانون نیست، بلکه راهی است برای پرورش تخیل، بیان احساس و رشد درک بصری.
پس اگر بخواهیم در مسیر درست آموزش نقاشی کودکان گام برداریم، باید مربیانی تربیت کنیم که هم شناخت رنگی قوی داشته باشند، هم شیوهی انتقال این شناخت به کودک را بدانند. مربیای که به جای گفتن «رنگ درست را انتخاب کن»، فضایی فراهم کند تا کودک خود به کشف زیبایی و معنای رنگ برسد. در چنین آموزشی، رنگ دیگر یک تکلیف آموزشی نیست، بلکه تبدیل به پلی میشود میان جهان درونی کودک و دنیای بیرون، میان احساس و بیان، میان دیدن و فهمیدن — و این، جوهرهی واقعی هنر کودکان است.
با همه این موارد و دهها مورد دیگر باز رنگ با توجه به سطح مهارت و گروه های سنی کودکان مشکلات خاص خودشان را دارند یکی از این مشکلات مهم و کامل محسوس نقش نخرب خانواده ها در این مورد است .. کودکان در خانواده ها محدود میشود اجازه نقاشی ندارند (نقاشی با آبرنگ یا گواش ) و این نگاه اشتباه باعث شده کودک از قابلیت های مهم آموزشی و ابزاری استفاده نکند و محدود شود به مداد رنگی و.. اگر کودک نتواند تجربیات یاد گیری خودش را مثلا در ترکیب رنگ به دست نیاورد به مورد نقاشی از جذابی می افتد و نتیجه این مشکل به کودک برمیگردد
نتیجه گیری
به اعتقاد من رنگ و بحث رنگ در دنیای هنر و نقاشی کودکان باید از مربی شروع شود اوست که پایه های درست آموزشی را تعیین میکند مربی باید شخصیت رنگی داشته باشد یعنی رنگ و رنگ شناسی و توجه به رنگ باید به نوعی در وجود او باشد در این مسیر مطالعات تجربیان رنگ و نقاشی و دهها مورد دیگر باعث میشود مشکلات مهم رنگ در دنیای هنر کودکان کم شود و شاید از بین برود
به همین دلیل من از شما میخواهم اگر مربی هستید و با مشکلی خارج از این مقاله روبرو هستید در بخش زیر بنویسید تا من در اولین فرصت مقاله ای آموزشی بریتان بنویسم و شما را راهنمایی کنم
اگر هم علاقمند به این هستید که مربیگری را از پایه یاد بگیرید حتما با من در تماس باشید .
حتما مقالات پیشنهادی زیر را بخوانید
رنگ آمیزی کودکان مشکل مهم
فروشگاه ما را ببینید
